joggingbroek

Ik moet iets bekennen: ik heb een joggingbroek. En ik draag hem steeds vaker. Hij is zwart met grote witte letters ‘Puma’ er op. En hij zit toch lekker! Niet normaal. Zo’n gevoel alsof ik de hele dag een pyjamabroek draag.

Ik heb hem vorige maand gehad voor mijn verjaardag. Het excuus was natuurlijk dat ik hem ‘in de sportschool’ wilde gebruiken. Maar als ik eerlijk ben wilde ik gewoon een mega-comfortabele broek. En die truc is gelukt!

Langzaamaan is de broek mijn ‘halve huispak’ geworden. Zodra ik thuis kom van mijn werk of in het weekend schiet ik hem gelijk aan. Ik voel me dan een soort mix van een trainende Sylvester Stallone in Rocky, een jagende Puma en een loungende Roy Donders.

Maar ik moet ook bekennen dat ik nu een probleem heb. Want de broek zit zo enorm comfortabel dat ik hem te vaak wil dragen. Gisteren heb ik de grens opgezocht. Want we gingen naar het dorp en ik heb de broek aangehouden. Ondanks mijn hevig protesterende vrouw. Maar ja; ik heb thuis de broek aan dus de broek bleef aan. En zo liepen we op het dorp.

Het viel mee. Niemand keek me raar aan. Al weet ik natuurlijk niet wat er achter mijn rug om gefluisterd werd. En toen gebeurde het: we waren in de speelgoedwinkel en daar kwam ik een andere volwassen man tegen die een joggingbroek droeg. We keken elkaar goedkeurend aan en maakten een gebaar naar elkaar van ‘respect’. Zo iets van ‘Yo, ik weet hoe comfortabel jij je voelt broeder’.

Maar ik moet wel oppassen dat ik niet te ver ga. Ik wil hem bijvoorbeeld niet gaan dragen naar mijn werk. Of naar feesten en partijen. Of buiten de dorpsgrenzen. Maar ik ga hem wel wat vaker dragen naar de sportschool denk ik. En ik ga maar eens op zoek naar een bijeenkomst voor ‘Anonieme Joggingbroekdragers’. Want ik wil wel praten over mijn probleem.