Leestijd: 2 minuten

“Eeeeeyyy Rogieuwrrrr. Mooi parretje man! En nog wel op je verjaardag.” Dat riep de oude kakker terwijl hij de jongere soortgenoot op zijn rug ramde. Ik kon mijn lachen niet inhouden.

Ik kon het goed horen. Want ik stond achter het hek van de golfbaan gebukt naar de grond te turen. Langzaam liep ik daar met de hond door de struiken. Buiten de gebaande paden. De mensen zullen wel denken. Wat doet die gozer daar in de bosjes? Maar ik deed geen rare dingen. Hoewel… Mijn ogen zochten kleine ronde witte objecten. Ofwel golfballetjes. Het was een sport geworden. Of misschien inmiddels wel een obsessie.

Afgelopen zomer zaten we op een vakantiepark dat grensde aan een golfbaan. Op een gegeven moment hadden we daar tijdens het lopen zomaar een golfballetje gevonden in de struiken. Sindsdien kon ik het niet laten om op zoek te gaan naar meer balletjes.

Het zal wel een soort jagersinstinct zijn waar we in deze moderne tijd niet zoveel meer meer kunnen en wat zich op deze manier uit. Maar ja, in de oertijd hadden we – als jager-verzamelaars – nog iets aan al die noten, vruchten en stukken vlees die we na lang speuren en zoeken mee terug naar onze grot sleepten. Maar ik heb helemaal niets aan al die golfballetjes die ik inmiddels verzameld heb. Want ik hou helemaal niet van golf! En ze zijn te groot om mee te knikkeren.

Ik heb het ook als ik in een 2e hands winkel loop. Dan loeren mijn ogen naar oude electronica die ik vervolgens met een – zo gunstig mogelijke prijs – mee naar mijn hol (huis) probeer te slepen. Het is ook de reden dat ik altijd – zo onopvallend mogelijk – in containers loer om te kijken of er nog wat bruikbaars in ligt.

Maar het levert mij wel regelmatig wat op! Als je deze blogs volgt weet je wat ik bedoel. Want vorig jaar schreef ik al over de gevulde portemonnee die ik op straat vond. En – geloof het of niet – toen ik een paar weken geleden bij ons door de wijk liep bleef mijn getrainde oog hangen op een klein wit object wat half begraven in de bosjes lag. Ja hoor! Het was een golfballetje! Ik vroeg me niet eens af hoe een golfballetje daar terecht was gekomen en stak het onmiddellijk in mijn zak. En inmiddels ligt het bij ons thuis op de vensterbank (naast alle andere golfballetjes) stof te vergaren. Zonde want wie weet hoeveel parretjes “Rogieuwrrr” er nog mee had kunnen slaan.