Een Maestro Burger met 100% Angus Beef had ik. Tsja, ik dacht: als we uit eten gaan, dan laten we het breed hangen. Mijn vrouw had ook zo’n sjieke burger en mijn jongste dochter was helemaal happy met een een Happy Meal. Zo zaten we afgelopen donderdagavond, door omstandigheden, te dineren bij de McDonalds.

Tijdens het bestellen bij de balie voelde ik me wat onwennig toen de dame achter de toonbank me vragend aankeek. Ik voelde dat ik weinig tijd had om het menu te bestuderen. Mijn ogen vlogen over het grote bord boven haar hoofd en bleven hangen bij de ‘Maestro Burger’. Want zeg nou zelf…dat klinkt toch goed. De naam Maestro wordt in de internationale kunstwereld gebruikt voor een ‘virtuoos’. Een dirigent, componist, beeldhouwer of schilder. Dat sprak me wel aan.

En dan ook nog eens een Burger met 100% Angus Beef. Zoals we allemaal weten is Angus koning van het rundvlees. De verrukkelijke smaak van Angus heeft vooral te maken met de marmering. Dit zijn de dunne lijntjes vet die de smaak van het vlees vasthouden (nog steeds geen trek?). Tsja, ze zingen ook niet voor niets: ‘Old Macdonald had a farm’ natuurlijk.

Zo deed ik bij de lieftallige jongedame, met de karakteristieke McDonalds cap, watertandend mijn bestelling. Ik wilde er eigenlijk een glaasje rode wijn bij. Maar dat had ze niet zei ze….wel een bananen milkshake. Nog voordat ik mijn bestelling uitgesproken had stond het eten al dampend voor mijn neus. Ik was enigszins teleurgesteld dat ze de heerlijke burger in zo’n lelijk grijs kartonnen doosje had gedaan. Het bakje met friet stond er ook wat onwennig naast, net als het cupje met gele saus.

Zo liep ik met mijn dienblad naar de dichtstbijzijnde tafel waar we met ons gezin heerlijk konden dineren. Ondertussen moest ik een brede, opgeschoten jongeman ontwijken met tatoeages in zijn nek en een McFlurry lepel in zijn mond die luidkeels een (zakelijk) telefoongesprek aan het voeren was.

Ik begon met de friet. Een wijze les die ik heb geleerd door McDonalds bezoeken uit het (verre) verleden. De dunne friet heeft namelijk de neiging om zichzelf in te vriezen zodra het op het dienblad ligt. Dus om ijspegels te voorkomen moet je altijd beginnen met de friet. Die je uiteraard onderdompelt in die heerlijke gele kruidensaus.

Toen dat achter de rug was deed ik vol verwachting het lelijke kartonnen doosje open om eindelijk mijn tanden in die überburger te zetten. Al kauwend gingen mijn gedachten terug naar de tijd dat een goede vriend van me net zijn rijbewijs had gehaald en we bijna iedere avond ’s avonds bij de McDonalds dineerden. Ook schoot me te binnen dat ik wel eens bij de McDonalds had gesolliciteerd toen ik een jaar of 19 was. Ik was zelfs aangenomen! Helaas ben ik op mijn eerste werkdag niet op komen dagen omdat ik tegelijk een baan als postbezorger had gevonden.

Zo’n PTT jas stond me toch wat beter dan die McDonalds cap. Brieven bezorgen kan ik inmiddels dus als de beste. Maar ja, aan de andere kant heb ik zo helaas nooit goed leren koken.