Mijn jongste dochter had gisteren een kinderfeestje waarbij ze naar een ‘kabouterpad’ ging om daar een speurtocht te doen. Het deed me onmiddellijk denken aan ‘mijn kabouter’.

Want toen ik zelf nog een kleine kabouter was had ik namelijk een eigen tuinkabouter. Na veel speurwerk tussen oude foto’s heb ik zelfs nog een foto van hem gevonden. Zoals je op de foto ziet was hij een typische tuinkabouter met zijn rode puntmuts en witte baard. Toch was hij ook best ‘70’s trendy’ met zijn blauwe spijkerbroek (inclusief wijde broekspijpen) en donkergroene schipperstrui. Het leek wel alsof hij dat zelf ook wist want hij kijkt je altijd uitdagend aan zo met zijn benen nonchalant over elkaar en dat kekke brilletje balancerend op zijn wenkbrauwen.

Maar toch mocht ik hem wel. Want hij was ook rustig en belezen. Hij had trouwens wel een slechte eigenschap: hij rookte pijp. Maar ja, liever dat dan een kabouter die bijvoorbeeld veel drinkt. Want dat lijkt me ook zo lastig, de hele dag een beschonken kabouter in je tuin. Dat wordt geheid een zooitje. Nog even los van die penetrante urinelucht en lege bierblikjes tussen de struiken.

Mijn kabouter zat altijd in de tuin van onze stacaravan in Hoeven. Daar deed hij vooral zijn ‘tuinkabouter ding’ en las hij erg veel. Al heb ik hem – vreemd genoeg – nooit een bladzijde van zijn boek om zien slaan. Misschien had hij wel een van de eerste e-readers? Geen idee trouwens wat hij las. Waarschijnlijk iets van Rien Poortvliet?

Toen we definitief weg gingen op de camping in Hoeven verhuisde hij gewoon mee. Het was een gemakkelijke kostganger. Eerst stond hij nog in het kleine achtertuintje van ons huis en later verhuisde hij weer mee en kreeg hij een grote hoektuin tot zijn beschikking.

Tot hij opeens verdwenen was…. Typisch zoiets wat je pas weken of maanden later opvalt. ‘Waar is onze kabouter eigenlijk?’ Ken je dat? Je bent gewoon gewend dat hij er altijd is. En dan valt het opeens op dat hij weg is. En misschien al een tijdje weg is zelfs.

Zoektochten leverden niets op. Ik heb de lokale kabouteropvang nog gebeld maar daar was hij ook niet. Ik troostte me maar met de gedachte dat hij waarschijnlijk een betere tuin gevonden had. Misschien eentje waar hij meer aandacht kreeg. Want – eerlijk is eerlijk – ik had hem niet veel aandacht gegeven de afgelopen jaren.

Tot ik opeens na ging denken. Wat is er de afgelopen maanden eigenlijk gebeurd? Nou, mijn ouders hebben de tuin laten ophogen…. Er zijn honderden kilo’s zand en aarde in onze tuin gestort om de tuin een halve meter hoger te krijgen. De schrik sloeg me om het hart. Mijn tuinkabouter is waarschijnlijk levend (nou ja…levend…) begraven. En ligt daar nu onder honderden kilo’s aarde rustig zijn boek te lezen en pijp te roken.

Toen ik dit verhaal gisteren aan mijn dochter vertelde kwamen we tot de conclusie dat het misschien nog niet te laat is om mijn tuinkabouter te redden en hem de aandacht te geven die hij verdient. We zijn inmiddels plannen aan het smeden om in het holst van de nacht naar Dordrecht af te reizen met een paar zaklantaarns en scheppen. Dat zou nog eens een spannende kabouterspeurtocht zijn!