Ik heb ze al jaren. En dat is te zien. Bij de rechtervoet zijn de drie stoere witte strepen inmiddels gereduceerd tot een enkel slap streepje. Het liefst draag ik ze met witte sokken, hoog opgetrokken.

Al mag dat eigenlijk niet van mijn vrouw. Daarom draag ik ze – als compromis – met zwarte sokken en dan wat minder hoog opgetrokken.

Sommige mannen zweren bij instappers. Andere bij ingewikkelde sandalen. Sommige zelfs bij bootschoenen. Ik ben trouw fan van de blauwe, plastic Adidas slippers. Wat een eenvoud! Wat een elegantie! En niet te vergeten: wat een comfort!

Wat hebben deze oude slippers veel meegemaakt. Ze hebben gewaad door zeeën. Gesloft over bergpaadjes. En vrijwel heel Oud-Beijerland doorkruist. En nu zijn ze op.

Daarom ben ik laatst met pijn in het hart naar de winkel gegaan om nieuwe te halen. Het voelde alsof ik mijn trouwe stappers bedroog. Alsof ik een ‘slippertje’ maakte zeg maar… Maar die nieuwe zagen er wel heel goed uit aan mijn voeten. Zo fris. En met drie hele witte strepen!

Vandaag mocht ik ze uitpakken als vaderdagkado. Mijn vrouw bood aan de oude maar gelijk in de container te gooien. Ze had daarbij zo’n grijns op haar gezicht van ‘eindelijk’. Maar ik kon het niet. Daarom staan ze nog altijd in de gang. Naast de nieuwe. Ik ging op mijn strepen staan en zei tegen haar: ‘wat nu als ik moet klussen en ik heb oude slippers nodig’. En: ‘stel dat de boel hier overstroomt en de situatie schreeuwt om een paar oude slippers.’

Toch ben ik bang dat ik op een dag thuis kom en ik ze niet meer bij de schoenenkast zie staan. Dat ik met de schrik om het hart in de container kijk en ze daar ook niet zie. Dan fantaseer ik maar dat ze zijn terecht gekomen bij iemand in een heel arm land. Die de slippers aantrekt en er vervolgens vele marathons mee gaat winnen in de woestijn.